Ergens op een heuvel staat een vuurtoren.

Hij waakt over de zee.

Hij wijst de weg wanneer de storm woedt en is een teken van hoop wanneer het land nergens meer te zien is.

Voor mij is hulpverlener zijn hetzelfde als een vuurtoren zijn.

Geen reddingsboot die met een snelle actie iemand terug aan land brengt, om daarna niet te weten hoe die daar is geraakt.

Als hulpverlener waak je over de rust, of breng je die opnieuw.

Je wijst de weg wanneer de storm losbarst, maar het is de kapitein die het schip zelf aan land moet brengen.

En wanneer de wind te sterk is en de golven te hoog worden, dan blijft het licht schijnen.

Niet om de storm weg te nemen, maar als teken van hoop.

Dat zelfs in de donkerste nacht ergens een licht blijft branden.

Persoonlijk hou ik erg van de zee.

Deze metafoor, de naam, het totaalplaatje, het klopt!

Doorheen mijn werk met kinderen en jongeren in uiteenlopende situaties probeerde

ik altijd die vuurtoren te zijn. Zonder het zelf te beseffen. Ik deed gewoon wat nodig was. 

Achteraf werd het pas duidelijk. 

Leave a Light On van Tom Walker speelde.

En ineens viel alles samen. Dat was het.

I will leave a light on.

Net zoals de vuurtoren.